طی روزهای اخیر، برخی از وبگاه‌نویسان وطنی، دست از احتیاط كشیده و با ذوق‌زدگی ضمن انتظار، با نگارش مقالاتی متعدد از كشف مصادیق اشخاصی سخن می‌گویند كه به استناد روایات آخر‌الزمان در سال‌های قبل از ظهور كبرای حضرت صاحب‌الزمان (ع) خروج می‌كنند.

این مردان، صاحبان پرچم‌هایی هستند كه با خروج خود، زمینه‌هیا ظهور امام را فراهم می‌سازند و در وقت قیام نیز به عنوان یاران و همراهان، حضرت را در تحقق دولت كریمه‌اش یاری می‌دهند. در همین عصر از اشخاصی نیز سخن به میان آمده، همچون سفیانی كه روایات حضرات معصومان (ع) از او به نام عثمان بن عنبسه یاد می‌كنند. شخصی منفی و خونخوار از نوادگان ابوسفیان و معاویه كه پس از خروج از «شام» دست به كشتاری بزرگ می‌زند و بسیاری از شیعیان آل محمد (ص) را از دم تیغ می‌گذراند. از خروج سفیانی به عنوان اولین نشانه حتمی ظهور امام (ع) نام برده شده است.

اگر چه طی سال‌های اخیر گفت و گو از نشانه‌هیا ظهور، بحران‌های آخرالزمانی و پرچم‌های زمینه‌ساز بال گرفت، لیكن كمتر كسی جرأت می‌كرد انگشت اشاره به سوی مردانی دراز كرده و آنها را به عنوان مصداق حی و حاضر یمانی، خراسانی، سفیانی یا شعیب بن صالح معرفی كند.

بارها گفته و نوشته‌ام كه اساساً مهدویت در زمره امنیتی‌ترین مباحث و مسائل مسلمانان پیرو اهل بیت (ع) است. از همین جاست كه ورود با امنیتی‌ترین بخش از حیات مستضعفان و آنچه كه خداوند آن را چون سری مكتوم و سر به مهر نگه داشته و بیان حتی حدس و گمان در این باره حكایت از منتهای خامی و ناپرهیزی دارد .